❰Ebook❯ ➧ Orbitor: corpul Author Mircea Cărtărescu – Replica-watches.co

❰Ebook❯ ➧ Orbitor: corpul Author Mircea Cărtărescu – Replica-watches.co

Mircea Cartarescu, Geboren In , Is De Meest Gepubliceerde En Meest Vertaalde Roemeense Auteur Zijn Werk Po Zie, Proza En Essays Is Vertaald In Talen En Verschenen Bij Uitgeverijen In De Hele Wereld Teksten Van Zijn Hand Zijn Te Vinden In Ruim Internationale Bloemlezingen In Was Mircea Cartarescu Gastdocent Aan De Universiteit Van AmsterdamMircea Cartarescu Kenmerkt Zijn Werk Als Volgt Alleen In De Ruimste Zin Van Het Woord Is Orbitor Een Roman Ik Geef Er De Voorkeur Aan Het Een Boek Te Noemen Het Zou Inderdaad Het Boek Van Mijn Leven Kunnen Zijn, Niet In De Zin Van Het Beste Of Dat Wat Zal Overblijven , Maar Als Een Werk Dat In Zekere Zin Al Het Andere Wat Ik Geschreven Heb Verbindt Ik Denk Dat Na Orbitor Duidelijker Te Zien Is Dat Al Mijn Werk Een Eenheid Vormt Wie Ben Ik Dan Degene Die Uit De Persoonlijkheidstest Naar Voren Komt Maar Het Enige Wat Die Doen, Is Me In Dunne Dia S Snijden Daarop Afgaande Heb Ik, Op Verschillende Ogenblikken, Verschillende Persoonlijkheden Ons Binnenste Is Echter Geen Fotoalbum Wij Zijn Geen Voorwerpen Maar Processen Ik Ben Uiteindelijk De Zoektocht Naar Mezelf Ik Besta Omdat Ik Mezelf Zoek Ik Zoek Me Niet Om Me Te Vinden Het Feit Dat Ik Mezelf Zoek Toont Aan Dat Ik Me Al Gevonden Hebben


10 thoughts on “Orbitor: corpul

  1. says:

    Una risalita all indietro, verso l alto e verso il basso come l ossessione per gli ascensori che compaiono in continuazione qua e l , talvolta mostruosi talvolta capaci di proiettarti fino al celestiale , una risalita tanto nella memoria personale, nell infanzia del bambino Mircea, quanto nella memoria collettiva del Paese, la Romania comunista, attraverso pagine spettacolari di visioni che si nutrono di un multiculturalismo che dal cuore dell europa arriva fino all India e forse anche oltre limitandomi a quanto ne posso capire io dalle vette della mia ignoranza riscontri evidenti di inferno dantesco in numerose scenografie , di cristianesimo dal cattolico all ortodosso di cicli vita morte resurrezione karmici, la biologia del corpo umano che va a sovrapporsi agli chakra del corpo cosiddetto sottile come due superfici perfettamente combacianti evidente in questo caso la reiterata sovrapposizione di Sahasrara, il settimo chakra fior di loto infinito posto sulla sommit del capo, con l apparato neurobiologico e le funzioni cerebrali.Sciamanico ed esoterico tanto nelle visioni mariane quanto in quelle yogiche difficilmente paragonabile a qualunqua altra cosa io abbia mai letto, tanto che mi sento di accostarlo, nelle parti pi visionarie, alle mirabolanti visioni del Codex Seraphinianus, a certe invenzioni borgesiane e pi recentemente bolaniane quando defluisce in rivoli laterali che narrano parti di biografie immaginarie di personaggi storici inesistenti, eco perutziane quando il racconto, apparentemente piano e realistico, viene dapprima timidamente increspato e poi violentemente sconvolto da ondate di real maravilloso alcuni episodi sono eccezionali la parte in cui la madre del piccolo Mircea tesse tappeti, o la salita di Mircea sulla carrucola fino a sfociare nella straordinaria ultima parte ad Amsterdam, vista del mondo dopo avere squarciato il velo di Maya, o dopo essere risorti.Un ribollente e vitale calderone multiculturale e cosmopolita, a mio avviso l unico modo possibile di fare narrativa ai giorni nostri, lontanissimo da certe micragnose e asfittiche prove cui sempre pi spesso ci abitua il mainstream letterario occidentale.


  2. says:

    Sono stata lenta nella lettura un libro da prendere a piccole dosi Anche se poi sul finale ho accelerato per motivi tecnici di letture condivise un libro visionario, che risente molto dell influenza di Borges, intriso anche di citazioni e immagini bibliche Cartarescu parte dalla propria storia particolare personale e la sublima, fino a far diventare questo libro universale Chapeau Un grande scrittore, davvero.


  3. says:

    parinti si copii lasand in urma putreziciunea organelor disipate, a oaselor topindu se ncet in sicrie din acelasi cuart orbitor Burti cuprinzand burti in care sunt burti, de parca toate mamele si fiicele ar fi nchise una intr alta, intr un sir nesfarsit de gravide, alternanta eterna de pereti uterini si de fetusi gravizi cu alti fetusi, utere n utere n utere n utere


  4. says:

    Libri belli ne ho letti parecchi, anche quest anno Storie intriganti, scritture originaliquesto per diverso Qui entriamo in un territorio dove la trama e lo stile rappresentano solo una parte e nemmeno la pi importante Siamo nel campo delle opere destinate a rimanere, quelle che lasciano un segno qui siamo dalle parti di Infinite Jest, tanto per capirci pur con tutti i distinguo del caso Accade che la lettura di Abbacinante Il corpo ti faccia sentire un privilegiato, come se fin dalle prime pagine fossi toccato da qualcosa di grande del quale vorresti far partecipi tutti, per vedere se anche a loro far la stesso effetto Ti gi successo, l ha gi provato qualche volta poche volte e sai perfettamente che inutile cercare di definirlo La letteratura c entra, ma c anche dell altro, c di pi , qualcosa che ha a che fare con la capacit dello scrittore di toccare con le parole qualche ingranaggio dentro di te che credevi arrugginito, riuscendo a mettere in movimento la vecchia macchina del pensiero immaginifico con la quale non giocavi pi da tanto tempo Credo che le opere pi riuscite siano quelle che nascono da un bisogno dell autore, libri scritti pi per se stessi che per il lettore Certo, gli ultimi Roth o Saramago sono i primi nomi che mi vengono in mente sono ottimi anche se il mestiere sembra avere un ruolo preponderante rispetto all ispirazione, ma stiamo parlando di Roth e Saramago Qui la tensione che muove la trama si sente tutta e C rt rescu sembra assecondarla senza preoccuparsi troppo dei suoi compagni di viaggio, rincorrendo una storia che sembra attirare lui e noi come la luce le falene, avvolgendolo e avvolgendoci sempre di pi nelle sue spire Abbacinante Il corpo non un libro semplice, anche dal punto di vista stilistico frasi lunghe, pochissimi a capo, passaggi di luogo e tempo improvvisi alternati a lunghe descrizioni della fisiologia del cervello o a dotte dissertazioni sembrerebbero costituire una barriera tra autore e lettori ma in realt sono al servizio della storia Non possibile semplificare all estremo, a volte la complessit necessaria se vogliamo provare a capire L aspirazione dell autore, folle e per questo affascinante, quella di decrittare nuovamente il mondo, perch l interpretazione che ne abbiamo dato finora parziale e fallace e per farlo dobbiamo provare a trascendere la nostra natura umana Abbacinante Il corpo pu essere letto in molti modi, io lo vedo come una specie di esperimento di fisica nucleare nel quale C rt rescu prende l emotivit e la potenza di sognatore di un bambino e la manda a sbattere a tutta velocit contro la capacit di razionalizzare dell adulto, provando a descrivere cosa scaturisce da questo impatto e quello che si sprigiona un misto di fuochi d artificio e di energia stupefacenti Un viaggio vertiginoso dove surreale, poetico, postmoderno, meta narrazione e chiss quant altro si intrecciano, dove il reale si confonde con la finzione e il ricordo con la fantasia Un viaggio fatto di donne che indossano le ali per volare vicino alla luce, di uomini che si evirano per mondarsi dalle pulsioni della natura e avvicinare la verit , tappeti che si trasformano e diventano mondi interi e poi ancora nani del circo, uomini serpente, personaggi che escono da un portone a Bucarest per trovarsi in un quadro ad Amsterdam, uomini statua e statue uomo e poi simboli, tanti simboli sfera, spirale, conchiglia, ascensore, bozzolo, crisalide, farfalla difficile dar conto di tutto Un viaggio fatto di parole, che C rt rescu utilizza come grimaldello per forzare la vita, per trovare un uscita da questa scatola nella quale siamo costretti, una porta che ci permetta di entrare e uscire dal mondo a nostro piacimento Un viaggio folle ,realizzabile solo grazie alla scrittura, l unica in grado di fornirci le ali necessarie a volare fuori dal mondo e dentro di noi e di farci dimenticare per un po che in realt siamo solo pagine di un libro gi scritto In ultimo confido del fatto che nessuno mi avr seguito sino al termine di questa sconclusionata recensione , c una nota personale che vorrei aggiungere Abbacinante Il corpo anche un libro pericoloso Perch allontana Ti attira dentro con la forza di una calamita, ti porta in un altrove fatto di sogni e parole e cos facendo ti allontana, fatalmente, dagli altri E questo, almeno per me, pericoloso Capita per che a volte passi qualcuno che vede il libro che stai leggendo, lo prenda in mano, alzi un po il sopracciglio leggendo il nome dell autore, giri il volume per scorrere velocemente tre righe della quarta di copertina le prime tre, che arrivare sino alla fine costerebbe troppa fatica e poi, visto che non riuscito a farsi un idea, ti chieda, pi per curiosit che per interesse Di cosa parla Succede che tu rimanga l , sospeso tra la voglia di rispondere provocatoriamente Parla del mondo e quella, altrettanto maligna, di usare le parole di C rt rescu un libro illeggibile, che non dice nulla, non vuole nulla e non significa nulla , ma poi decida di provare a imbastire una risposta breve, brevissima, sia chiaro, che il tuo interlocutore non ha tempo da perdere con un libro che possa in qualche maniera soddisfarlo o incuriosirlo Succede per che quando hai terminato la spiegazione e lo guardi per vedere se sei riuscito a comunicargli almeno un milionesimo di quello che la lettura di questo volume ti ha dato, incontri uno sguardo distratto Il tuo amico gi andato oltre le tue parole, ancora davanti a te ma non pi l


  5. says:

    Cablaggi neuronici E l , in quella penombra, al limite del limite del limite della notte, nella zona vibrante del post tutto stato detto , che il mio libro triste e illeggibile si gonfia, lumaca che secerne senza sosta il suo guscio, farfalla che vorrebbe incollare le ali alla lampadina incandescente attorno alla quale vola e grigliarsi sul nucleo di tungsteno fuso con un grido di felicit finale Vertiginoso Un libro agguerrito per lettori agguerriti Segnatevi il suo nome, perch questo uno dei maggiori scrittori contemporanei Perch la mamma, , continua a nascondermi la verit , costringendomi ad inventarla Cos come tu, Mircea, per capire cosa ti succede e per poter incontrare, infine, il tuo siamese separato e consegnato all oblio, dovresti alzarti dallo scrittoio e sollevarti fino alla dimensione che ti manca, crescere fino a riempirmi il cranio e fino a che le tue mani entrassero nelle mie come fossero dei guanti chirurgici e il tuo pancreas entrasse nel mio pancreas e il tuo sistema linfatico entrasse nel mio e il tuo sesso nella pelle bruna del mio sesso, e aprire a un tratto gli occhi, sorpreso, nel mio mondo, e cos anch io, per capire cosa accade con questa pena della mia vita, dovrei gonfiarmi ed esplodere nello splendore e nel vero del mondo superiore, nel quale un Mircea le cui vie sono a me sconosciute m inventa attimo dopo attimo Quanto erroneamente, quanto follemente cercavo la certezza nelle nostre creature, scrivendo libri a valle della corrente, di cascata in cascata, sempre pi diluiti e pi scialbi, mentre occorrerebbe che ci battessimo, simili ai salmoni, a monte del torrente d inchiostro che forma i meandri delle nostre vite, che navigassimo a ritroso, verso le prime pagine, la prima frase, la prima parola, la prima lettera e che risalissimo infine, mediante il pennino d oro divino, nel serbatoio insondabile della grazia, l dove si trovano, assopite, tutte le storie.


  6. says:

    n definitiv tr im n trandafirul fantastic al min ii, lop t m c tre noi n ine, c tre centrul de lumin topit din centrul nop ii, c tre p ianjenul din mijlocul plasei lui, c tre zona f r mireasm , dar de la care pornesc miresmele, din centrul fiin ei noastre C tre ochiul orb din mijlocul privirii C tre creierul f r receptori ai durerii din mijlocul suferin ei C tre punctul imobil al lumii rotitoare Numai acolo este ie irea, la intersec ia comisurilor estei, doar pe acolo po i ie i din acest univers i l po i privi, n fine, ochi n ochi, creier n creier, buze n buze, z mbet n z mbet pe Cel ce te a tepta, ntr o lume dens , ntr o lumin dens , purt nd pe cre tet, ca o sfer de diamant, al aptelea Chakra, Shahasrara, arz nd orbitor, orbitor, orbitor


  7. says:

    Tot ce a putea scrie dup o astfel de lectur ar fi un cli eu Hiperbolic sau superlativ absolut, dar tot cli eu Simt doar fericirea i uimirea de a citi ceva unic n literatura rom n.


  8. says:

    Na De Wetenden , deel I van de trilogie Orbitor , las ik meteen deel II De trofee , en weer werd ik volkomen weggeblazen Ik ben wel vaker zwaar enthousiast over een boek, maar zo euforisch als over dit proza voel ik mij toch zelden Fenomenaal werkelijk hoe die Cartarescu mij 510 verbijsterende bladzijden lang helemaal meesleept, en mij door zijn ongehoorde verbeeldingskracht voortdurend verbijsterd, zodat ik op geen van die bladzijden geloof wat ik zie en begrijp wat ik lees Maar ik staar er naar in ademloze bewondering, zoals een kind naar het vuurwerk Ongelofelijk hoe die man elke bladzij opnieuw mijn hersenpan laat exploderen met zijn niet na te vertellen visioenen Zijn wereld is even vitaal en magisch als die van Gabriel Garc a Marquez, alleen nog vele malen verbluffender en barokker Zijn denkwereld is even vol van metafysische verwondering als die van Borges, maar vele malen grilliger en intenser Zijn taal is rijk, analytisch, po tisch en meanderend als die van Proust, met soms ellenlange zinnen en ingebedde zinnen met daarin weer ingebedde zinnen die even vertakt zijn als onze binnenwereld, alleen is Cartarescu vele malen grotesker Materie is bij Cartarescu voortdurend aan onvoorspelbare metamorfose onderhevig, net als in de geniale verhalen van Bruno Schulz, alleen zijn bij Cartarescu de metamorfoses nog m adembenemender Zijn werk is een kathedraal waarin de toeschouwer zich vergaapt aan de onbevattelijkheid van het totaal en aan de rijkdom van elk afzonderlijk detail Maar tegelijk is het een carnavalesk circus van surrealistische en onmogelijke dromen, waarin elk detail ook een ander surrealistisch circus bevat, waarin elk detail nog weer een ander surrealistisch circus bevat, enzovoort En ook is het een pandemonium als van Jeroen Bosch, vol van onbevattelijke groteske details die even gruwelijk als fascinerend zijn Alleen combineert Cartarescu dat dan weer met scenes vol kristallijne zuiverheid en bijna Engelachtige pracht.Het proza van Cartarescu is kortom ongehoord rijk, oogverblindend barok, overvol van groteske en surrealistische verbeeldingskracht, en ondraaglijk intens proza waarvan mijn hersenpan voortdurend bijna op tilt sloeg Daar moet je tegen kunnen, en veel mensen zouden er vast volkomen gek van worden, maar ik ben hier dol op De oorspronkelijke titel van de trilogie luidt Orbitor , oftewel Verblinding de stijl van Cartarescu verblindt, ontregelt en verbijstert inderdaad voortdurend En naar mijn smaak op virtuoze wijze, wat ik een kwaliteit vind op zich Maar bovendien past die ontregelende stijl naar mijn idee prachtig bij het verlangen dat centraal staat in Orbitor het verlangen om dieper en rijker te denken en ervaren dan we kunnen, het verlangen om innerlijke en uiterlijke werelden waar te nemen die voor onze zintuigen onbereikbaar zijn, het verlangen om niet vier dimensies te kunnen waarnemen maar wel twintig Het even onmogelijke als onblusbare verlangen dus om te kunnen kijken, voelen en denken voorbij onze betekenishorizon Daarom staat zijn taal voortdurend onder hoogspanning alle woorden en zinnen proberen steeds door alle muren heen te breken, over alle grenzen heen te springen, alle records te breken De personages van Cartarescu ontregelen hun zintuigen en verstandelijke vermogen, om hallucinatoire glimpen op te vangen van het Totaal Onbekende En zo migreren zij geestelijk allerlei onbevattelijke kanten op, in ontdekkingsreizen die ik dan als lezer helemaal overweldigend en meeslepend vind, juist OMDAT ik ze nauwelijks kan bevatten.In De Wetenden en De trofee beleven we mee hoe ene Mircea, trieste dromer die in het troosteloze Boekarest schrijft aan zijn onleesbare boek , droomt over zijn jeugd en de oceanische fantasiewereld van die jeugd En dat dromen leidt voortdurend tot volkomen hallucinatoire taferelen waarin alle grenzen van tijd, ruimte en realisme overschreden worden Een gedroomd personage kan verdwalen in een eindeloos gewelf, waar hij een schilderij ziet waarin een minuscuul detail weer uitmondt in een eindeloos universum waarin hij als stof verwaait Een ander personage, een droomfiguur in een door Mircea gedroomd verleden, herbeleeft een ongehoord heftig en hallucinatoir offerritueel, waarin voodoo wordt vermengd met sektarisch Christendom in een droomgewelf aan de rand van een kosmische leegte, en waarbij alle tien nagels van de geofferde met Bijbeltaferelen in miniatuur zijn beschilderd die allemaal overlopen van overdadige en niet te duiden symboliek Weer een ander ander personage kan helemaal overweldigd worden door de gedachte dat zijn wereld een universum in een universum in een universum in een universum is, en dat de aardappelschil aan zijn voeten universums bevat die zich tot in het oneindige in nieuwe universums vertakken Dat kan dan leiden tot ellenlange verbijsterde zinnen vol mystiek jargon, vermengd met verbazing over quarks, zwarte gaten en kosmische energievelden die niemand ooit gezien heeft, maar ook over het fenomeen dat alle materie niks meer is dan een chaotische en nooit sluitende puzzel van neuronen En bij zulke mijmeringen mijmert de mijmeraar vaak ook verbijsterd over de wonderlijke werking van neurotransmitters en elektrische golven in ons brein, en de rijkdommen en beperkingen van onze verbeelding Die mijmeringen hebben dan vaak ook nog eens het karakter van een surrealistische droom of hallucinatie waarin alle grenzen van ons voorstellingsvermogen op de proef worden gesteld, met als gevolg dat je als lezer het hele boek minstens zo veel verbijstering voelt als Mircea en de groteske personages die Mircea droomt.Zie bijvoorbeeld de volgende sc ne, waarin iemand in een droomachtig decor een bepaald macrameetje op een tafel bekijkt en door dat macrameetje een heel nieuwe wereld wordt binnengevoerd Hij zegt daarover Het macram dat de ovale tafel bedekte was fascinerend en vreemd tegelijk Het had de vorm van een bloem, met een cirkel in het midden en zes andere eromheen, en zo verder tot in de diepte van de diepte van het idee van ruimte Twee voor Cartarescu s doen heel conventionele en korte zinnen, maar wel heel hyperbolisch tastend naar een diepte die dieper is dan diep, openlijk demonstrerend dat die diepte niet in onze taal en voorstelling te vatten is Wat overigens dan geen beletsel is om precies die diepte toch op te zoeken, waarin alles vervormt en vervloeit ver verwijderde zones kwamen dicht bij elkaar te liggen en vernenigden zich in absurde symbolen, in neurotische mythen en in ceremonies die nergens toe leidden Fractalen, draaikolken, niet lineaire vergelijkingen, plooien En dat soort barokke en hyperbolische visioenen doordesemen voortdurend de waarnemingen, gevoelens en denkbeelden van Cartarescu s personages Want afgezien van neurose en mythe, van biologie en droom kan de liefde slechts dit betekenen de kosmos bekijken, je laten bevruchten door het tedere licht van de sterren , zo mijmert een van hen bijvoorbeeld En dat doet hij midden in een lang uitgesponnen sc ne waarin onmogelijke vervoering voor een aan het aardse ontstegene vermengd wordt met bijna braakselopwekkende gruwel en horror, en waarin surrealistische erotiek vermengd wordt met al even surrealistische doodsangst en afschuw Het begrip liefde wordt hier kortom tot in het oneindige opgerekt, zodanig dat het bijnaam wordt voor een nieuwe, nu nog onbekende gevoelsdimensie die een ongekende verrukking EN een ongekende vrees oproept En hoe dan ook een nieuwe betekenishorizon, iets waar de personages van Cartarescu voortdurend naar snakken.Niet voor niets droomt Mircea evenals sommige van de door hem gedroomde personages van een magisch oog midden in het voorhoofd, een oog dat mythische volkeren ooit moeten hebben gehad En daarmee konden ongehoorde waarnemingen worden gedaan De spelingen van het licht van de manisch depressieve hemel modelleerden destijds de vorm van de borsten, van de zweetdruppels, het groeitempo van de botten en de getijden van de hersenen Ze completeerden de mythen en geloven, ze genereerden de boompjes van de syntaxis Ooit moet ons voorhoofdsoog echter iets waanzinnigs hebben gezien, een onverwacht en obsceen vuur, een verblindende wind, een ondraaglijk hemels landschap Sindsdien heeft het zich steeds verder teruggetrokken onder het dikke ooglid van de schedelholte Mircea en de door hem gedroomde personages zouden dit magische oog graag weer in ere herstellen, ook al weten ze dat de taferelen die ze dan zullen zien uiterst onbekend zullen zijn en daardoor zeer vreesaanjagend Zij willen dit oog dus juist niet uit zelfbescherming weer in de schedel laten verdwijnen, maar juist wijd opensperren, ook als dat hun het leven kost Want zoals onze ogen slechts een centimeter waarnemen van een elektromagnetisch spectrum dat zich over een afstand van kilometers uitstrekt, de centimeter waar de kleuren samenkomen die het onze geest is vergund om waar te nemen, zo nemen wij evenveel waar van het spectrum van de pijn en de vreugde, van de angst en de tederheid, van het geluk en de wanhoop En door dezelfde opening met dikke, angstig knipperende oogleden zien wij met ons geestesoog de schitterende vergezichten van het denken Wat ultradenken of infradenken, ultrapijn of infrapijn inhouden daar kunnen wij ons slechts een voorstelling van maken door een minuscuul vlaagje halfschaduw het chiaroscuro en de droomwereld van onze verbeelding alvorens te verbranden en op te gaan in onze nacht Toch snakken alle personages bij Cartarescu naar precies deze voorstelling, en liever zelfs nog naar een ongefilterde ervaring van ultradenken of infrapijn Al is het maar voor de duur van een kort, orgiastisch en schroeiend moment, als van een vlinder die maar al te graag zijn vleugels tegen het withete peertje zou drukken waar hij rondjes omheen draait, zodat hij in een kreet van gelukzaligheid in diens kern van gesmolten wolfram zou worden verteerd.Prachtig proza, vind ik, waarin op imponerende wijze het verlangen voelbaar gemaakt wordt naar nieuwe manieren om de wereld te ervaren en doorvoelen Proza dat zo hallucinerend naar onbekende dimensies tast dat je als lezer behoorlijk ontregeld wordt, zodat je ook voor even zelf loskomt van je vertrouwde wereldje Proza als een shot LSD, dat mij voor eventjes doet geloven dat ik een klein beetje kan ultradenken Proza kortom waar ik helemaal high van word Gelukkig is dit nog maar deel II van een trilogie, en gelukkig is deel III het allerdikste Dat wordt onbeschaamd kicken


  9. says:

    Rivoltare gli occhi per guardarsi il cervello Ancora pi profondo e devastante, il secondo volume di Abbacinante Il corpo Se ne L ala sinistra la geniale e miracolosa mescolanza di memoria, sogno e percezione allucinata o reale permetteva di rileggere il passato della famiglia dell autore, qui in un viaggio ancora pi intimo e lancinante, l infanzia dello scrittore stesso che diviene materiale da frantumare, deformare, riguardare attraverso un caleidoscopio esplosivo e unico Ma la vera protagonista del libro potrebbe essere la sostanza panica dell essere umano, organismo pulsante ad ogni livello anatomico che capacit di rendere assoni e sinapsi materiale letterario e allo stesso tempo ente mentale e spirituale che ambisce alle vette pi alte dell astratto e del divino Questa frantumazione delle differenze tra memoria, sogno e realt sale di livello fino a rappresentare l equivalenza di tempo e spazio, in una trattazione letteraria del relativismo einsteiniano di incredibile potenza dove ogni concetto si sfarina nell altro, avviluppando ricordi, realt , allucinazioni, visioni in una sfolgorante e abbagliante luce Ma c spazio per tante altre intuizioni ed evocazioni in questo libro incredibile la rappresentazione del potere assolutista in Romania attraverso immagini degne di Borges capitoli quasi convenzionali dove viene narrata la vita di Mircisor in terza persona, come un bambino dal quale il narratore si distanzia cambi improvvisi di tempi verbali e soggetti che fanno vacillare il lettore citazioni di un oscuro artista del Seicento Napoletano, Mons Desiderio, le cui barocche e oscure immagini sono le chiavi per entrare negli spazi visivi di questo libro a latere, aggiungo che se esiste un libro basato sulla dimensione estetica, sulla visione questo, cos come il cinema di Greenaway o di Jodorowsky peraltro citato nel libro E per chi, come me, crede che l arte in generale sia un fatto estetico e non narrativo, sapere che c ancora qualcuno capace di creare capolavori su queste basi un grande motivo di fiducia Questo secondo libro entra dunque nell autobiografia dell autore, diviene politico affrontando il presente, il vissuto personale dal quale anche sogni, visioni, lampi di luce superiore non possono salvarci E c anche un uso raffinato e inquietante della meta letteratura, dove Cartarescu richiama pi volte il libro, il manoscritto, e si rivolge al lettore, ma non per un gioco colto post moderno ormai abbastanza consumato nella letteratura, ma per riflettere insieme sulla missione impossibile di questa impresa E l , in quella penombra, al limite del limite del limite della notte, nella zona vibrante del post tutto stato detto il tutto quello che riusciamo a capire che il mio libro triste ed illeggibile si gonfia Ed illeggibile un aggettivo che ricorre spesso per definire il libro e non per una captato benevolentiae questo libro non davvero facile, siate avvisati Alla fine, quello che amo di pi di Mircea credo sia il suo tentativo di rendere con le parole quanto di pi inesprimibile e terribile risiede nel nostro essere uomini esseri eternamente tesi tra l alto, lo spirito, la mente, le idee e il basso, il corpo, gli istinti, la materia Cartarescu sembra voler risolvere la dicotomia in un coacervo di animalit e luce astratta dove gli opposti coincidono quando ci considerino dimensioni di esistenza superiori, ma rimane la chiara sensazione del dramma infinito e sublime con il quale dobbiamo convivere per sempre Noi che capiamo solo la met delle cose, noi a cui il cervello si dibatte invano come una farfalla alla quale abbiano strappato le ali.


  10. says:

    Un libro era in definitiva un setaccio, un meccanismo selettivo, una successione di griglie e prove sempre pi difficili, in modo che l orda di lettori che entrava nella grande sala iniziale si perdesse lungo il cammino, si dimezzasse, se possibile, dopo le prime dieci pagine e rimanesse ridotta soltanto a un decimo dopo le prime cento Da l in avanti le gallerie diverrebbero pi strette, i trabocchetti e le trappole si moltiplicherebbero, bestie mostruose comincerebbero a parlare e direbbero cose che pochi sarebbero in grado di ricevere, e in nessun caso quelli abituati a latte e semolino E verso la fine le prove diventerebbero disumane, le pretese assurde, il denudamento sarebbe seguito da uno scuoiamento, uno scuoiamento totale, del linguaggio, dei valori, dell immagine stessa del cosmo che tutti portiamo impressa sul petto, sul dorso e sulle spalle alla nascita Il libro si metterebbe in moto come una rotativa gigantesca, come un sorso di eroina pura che lancerebbe i suoi lettori, uno alla volta, nella notte, l dove c il pianto e il digrignamento dei denti Bruciati e mutilati dalla luce, cadrebbero leggeri come i fiocchi tra le pagine di alcuni libri accettabili, consumando tranquilli la loro letteratura, il loro latte e il loro semolino quotidiani Fino a quando uno solo otterrebbe il premio, la corona e la salvezza, colui che ha avuto il potere di attraversare l intero labirinto perch aveva costruito lui il labirinto, colui che conosceva la risposta perch aveva posto lui la domanda Un libro vero selezionava sempre un solo lettore, cos come un mondo vero salvava una sola anima e un ovulo vero sceglieva un solo spermatozoo, perch in qualche modo lo scrittore e il lettore sono uno, il mondo e l anima sono uno, l ovulo e lo spermatozoo sono uno E la salvezza significa comprendere ci , distruggendo se stessi pp 215, 216